Editie 2025

In Kinoshita’s hele oeuvre zijn elementen terug te vinden uit theater en experimentele muziek, twee vakgebieden waarin ze geruime tijd actief was. Duur (tijd) en de bewuste benadering van de positie van de toeschouwer zijn twee belangrijke aspecten in haar werk. Geen thema’s, eerder een interesse om tussen de regels door te lezen beschrijft haar engagement. Kinoshita beschouwt haar werk als een ruimte waarin verschillende werken met elkaar en met de kijker interageren. Deze verschillende rollen die worden ingenomen door verschillende spelers binnen een specifieke ruimtelijke conditie is iets waar ze mee blijft werken.

De tentoonstelling Renovation van Suchan Kinoshita vertrekt vanuit de antichambres van het Paleis voor Schone Kunsten zoals die achtergelaten werden na afloop van de vorige tentoonstelling. Deze ruimtes vormen de basis voor een nieuwe mise-en-scène, waarin bestaande elementen worden getransformeerd en sluimerende of voor het publiek onzichtbare zones opnieuw tot leven worden gewekt. Het woord antichambre, afgeleid van het Italiaanse anticamera, verwijst doorgaans naar ruimtes voor introductie of plekken waar men wacht voor men de hoofdvertrekken van een huis betreedt. Ze zijn ook gelinkt met de Genkan, de overgangsruimte die toegang geeft tot de Japanse woning en die als terugkerend motief en aandachtspunt in het werk van de kunstenaar fungeert.

Met de tijdelijk heropende historische ingang aan de Koningsstraat is het mogelijk geworden om een groot deel van deze volumes letterlijk te ‘herontdekken’ vanonder de zeilen die de glazen daken tot nu toe permanent afschermden, waardoor de natuurlijke variaties van het licht dat wisselt met het uur van de dag en de weersomstandigheden terug binnenvallen.

Een aantal bestaande werken maken deel uit van de expositie naast nieuwe werken die zijn ontstaan tijdens een langdurig proces van transformatie, waarin de ruimte dienstdeed als tijdelijk atelier voor deconstructie, inventarisatie en creatie. De structuur van de vorige scenografie werd plank voor plank uit elkaar gehaald en deels opnieuw vormgegeven met behulp van tekeningen, en zo omgevormd tot een sculpturale entiteit waarop nieuwe werken of sporen van het handschrift van de kunstenaar zich hebben afgezet. Deze nieuwe werken, samengesteld uit volledig nieuwe of hergebruikte materialen, noemt de kunstenaar ‘Platzhalter’, tussenobjecten die een overgang vormen tussen een oorspronkelijke functie en een nieuwe functie.

Een reeks tekeningen, geïnspireerd door de manga’s van Hokusai, heeft een plek gekregen in de enige ruimte zonder daglicht, waar een doorgang naar een achterliggende zone opnieuw geopend werd. Andere werken op papier, blootgesteld aan de voortdurende wisseling van natuurlijk licht, rollen zich uit- en ontvouwen zich over een oude etagère van het gebouw die is ingewerkt in een nieuwe structuur, of vinden hun plaats op de muren of in de aangrenzende kamer, waar de meteorologische dimensie van het weer samenvloeit met de filosofische dimensie van de Tijd.

Of ze nu getekend zijn in grafiet, potlood of gouache op papier dat normaal voor voeding wordt gebruikt, of gereconstrueerd uit planken, deze inventariswerken en overgebleven sporen van het gebouw komen tegelijkertijd naar voren en nodigen de bezoeker uit om zich deze eigen te maken. Doorheen de weken waarin de werken groeiden, is hun aanwezigheid uitgegroeid tot een tastbaar en zintuiglijk archief van de ruimte.

Suchan Kinoshita woont en werkt in Brussel. Ze studeerde ritmiek en later hedendaags muziektheater aan de muziekacademie van Keulen. Van 1988 tot 1990 resideerde ze aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht. In 1993 werd ze geselecteerd voor een tweejarige residentie in PS1 New York. Sinds 2006 geeft ze les aan de Kunstakademie Münster. Suchan Kinoshita’s werk was te zien in verschillende internationale tentoonstellingen. In 1992 won ze de Prix de Rome in de categorie “kunst en openbare ruimte” en in 2015 ontving ze een van de Greenberger Awards in New York.